บทนำ
บท 1
“หลังจากแต่งงานกับฉัน เธอควรลาออกจากงานซะ อยู่บ้านดูแลฉันอย่างดี ภายในหนึ่งปี เธอต้องให้ฉันได้ลูกชาย ฉันไม่เอาลูกสาว ลูกสาวมันไม่คุ้มค่า!”
ชายคนนั้นพูดด้วยท่าทีหยิ่งยโส
กู้ซินซินมองดูคู่เดทคนนี้ เป็นชายวัยกลางคนที่มีผมบางและพุงใหญ่ อายุเกือบสี่สิบปี
แม่เลี้ยงของเธอ หลิวลี่ กลัวว่าเธอจะแต่งงานดีไปกว่านี้ จึงบังคับให้เธอมาพบกับผู้ชายขยะที่มีอายุปูนนี้
ฮะ!
ชายวัยกลางคนเดิมทีไม่พอใจกับหน้าตาที่แต่งแต้มด้วยเมคอัพสีเข้มของกู้ซินซิน แต่เมื่อเห็นรูปร่างที่เพรียวบางและบุคลิกที่น่าสนใจ ก็คิดว่าถ้าถอดเสื้อผ้าออกน่าจะดูดีไม่น้อย
เขาจึงถามอีกว่า "นี่เธอ เธอสูงเท่าไหร่?"
กู้ซินซินคนั้นเบื่อหน่ายจึงคนกาแฟในแก้วเบาๆ แล้วตอบอย่างเย็นชา "168"
ชายวัยกลางคนฟังแล้วพอใจมาก "อืม ยังถือว่าเหมาะสมกับฉันได้ดี ฉันสูงเกือบ 180 ซม. เราสองคนนี่ถือว่าระยะห่างความสูงที่น่ารักที่สุด! เวลาจูบกัน เธอต้องเขย่งปลายเท้าจูบฉัน แต่ไม่เป็นไร ฉันจะก้มลงให้เธอสบายใจ!"
เป็นที่รู้กันดีว่าผู้ชายที่คิดว่าตัวเองสูงเกือบ 180 ซม. จริงๆ แล้วสูงไม่เกิน 172 ซม.!
กู้ซินซินที่แต่งหน้าเข้มพลิกตาอย่างเบื่อหน่าย "คุณอาจจะไม่รู้ว่าผู้ชายที่ต้องให้ผู้หญิงเขย่งปลายเท้าจูบเขาสูงแค่ไหน"
ชายวัยกลางคนขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ "เธอหมายความว่าไง?"
ในขณะนั้น มีชายหนุ่มสูงใหญ่และเย็นชาเดินเข้ามาในร้านกาแฟ มีออร่าที่ทรงพลัง
กู้ซินซินเหลือบมองชายหนุ่มที่เพิ่งเข้ามา แววตาเธอแฝงไปด้วยความสนุกสนาน แล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปหา
"หล่อชาย ขอโทษนะคะ ขอยืมความสูงของคุณหน่อย เพื่อแสดงให้เห็นว่าระยะห่างความสูงจริงๆ เป็นยังไง!"
ชายหนุ่มเคร่งขรึมขมวดคิ้ว
ไม่ทันที่เขาจะปฏิเสธ กู้ซินซินก็จับเนคไทของเขาแล้วดึงลงมา เขย่งปลายเท้าแล้วจูบที่ริมฝีปากบางของเขาอย่างแม่นยำและรวดเร็ว
"เห็นไหม? คุณต้องสูงอย่างน้อยเท่าคนนี้ ถึงจะเหมาะให้ผู้หญิงเขย่งปลายเท้าจูบ!"
"เธอ..."
ชายวัยกลางคนโกรธจัด ลุกขึ้นชี้หน้ากู้ซินซินอย่างโกรธเกรี้ยว
"ผู้หญิงไร้ศีลธรรม กล้าลากผู้ชายมาจูบกัน! เธอคอยดูเถือะ ฉันจะบอกเรื่องนี้กับแม่สื่อ ทำให้เธอเสียชื่อเสียงในวงการนัดดูตัว เธอจะไม่มีวันหาคู่เดทได้อีก! ถุย!"
ดีเสียอีก!
หลังจากที่เรื่องนี้แพร่ออกไป ดูสิว่าแม่เลี้ยงของเธอ หลิวลี่ จะยังไงยังหาคู่เดทแปลกๆ มาให้เธอได้อีก!
กู้ซินซินหัวเราะเยาะอย่างไม่แยแส แล้วเตะชายวัยกลางคนคนนั้นออกไป จากนั้นก็โบกมือขอบคุณชายหนุ่มสูงใหญ่ที่ 'ช่วยเหลือ' เธอ
"ลุง ขอบคุณที่ช่วยเหลือกัน! เราคงได้พบกันอีกนะ บายๆ!"
พูดจบเธอก็หันหลังเดินออกไปอย่างสบายใจ แต่ข้อมือของเธอกลับถูกมือเย็นๆ จับไว้แน่น!
เสียงต่ำและเย็นชาของชายหนุ่มแทรกเข้ามาในหูของกู้ซินซิน
"จูบฉันแล้ว คิดจะหนีไปง่ายๆ งั้นเหรอ?"
เธอรู้สึกถึงความเย็นที่กดดันอย่างแรงกล้า เงยหน้าขึ้นมาเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชาของชายหนุ่มนั้น
ใบหน้าหล่อเหลาที่มีความเข้มข้น!
ทรงผมที่เป็นระเบียบเรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลาที่ขาวเย็น มีโครงหน้าที่ลึกซึ้ง คิ้วที่แฝงไปด้วยความอันตรายและความเด็ดขาด
อันตราย!
เมื่อครู่นี้เธอมัวแต่โต้เถียงกับคู่เดท จึงเลือกผู้ชายที่สูงที่สุดในสายตาโดยไม่ทันได้มองหน้าชัดๆ
ตอนนี้มองชัดแล้ว ชายหนุ่มคนนี้หล่อมากจนไม่ธรรมดา บุคลิกก็ดูไม่เหมือนคนธรรมดา!
กู้ซินซินขมวดคิ้วเล็กน้อย
"...แล้วคุณต้องการอะไร?"
ชายหนุ่มมองกู้ซินซินด้วยความเย็นชา ริมฝีปากบางของเขาขยับเล็กน้อย กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง
ในขณะนั้น ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มรับโทรศัพท์แล้วเดินเข้ามารายงานด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด "นายท่าน สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว! เที่ยวบินของคุณโซเฟียเจอสภาพอากาศไม่ดีต้องกลับมาใหม่ วันนี้ไม่สามารถมาถึงประเทศได้ แต่พิธีหมั้นของคุณอยู่ในคืนนี้ เวลาจะถึงแล้ว ตอนนี้จะทำยังไงดี?"
ชายหนุ่มฟังแล้วขมวดคิ้ว
พิธีหมั้นครั้งนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตของปู่!
ปู่ของเขาโกรธที่เขาอายุเกือบสามสิบแล้วยังไม่มีครอบครัว จึงเร่งให้เขาแต่งงานจนเกิดโรคหัวใจ ต้องผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจทันทีถึงจะรักษาชีวิตได้
แต่ปู่กลับพูดอย่างเด็ดขาดว่า ถ้าอยากให้เขาเข้าร่วมการผ่าตัด เขาต้องหมั้นในวันนี้และแต่งงานภายในสามวัน!
โซเฟีย เป็นผู้หญิงที่เขาหามาเพื่อรับมือกับปู่ แต่ตอนนี้เธอมาไม่ได้...
ในขณะนั้น กู้ซินซินยังถูกชายหนุ่มจับไว้แน่น เริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย "เฮ้? ลุง คุณยังมีธุระอะไรอีกไหม? ถ้าไม่มี ปล่อยฉันได้ไหม!"
โฮ่วเซียงหยินมองกู้ซินซินด้วยความสงสัย แววตาแฝงไปด้วยความไม่แน่นอน
จู่ๆ เขาก็ยิ้มเย็น "ในเมื่อคุณผู้หญิงคนนี้มาส่งตัวเองถึงที่ ก็ให้เธอแทนที่โซเฟีย!"
ผู้ช่วยเจิ้งตกใจ มองกู้ซินซินด้วยสายตาที่แสดงความรังเกียจ
เมคอัพสีเข้ม ทรงผมระเบิด เด็กผู้หญิงที่แต่งตัวเหมือนเด็กเกเร ผู้หญิงแบบนี้จะยืนข้างนายท่านได้อย่างไร!
"นายท่าน ผู้หญิงคนนี้อาจจะ..."
"ก็เธอนี่แหละ!"
ผู้ช่วยเจิ้งไม่กล้าพูดอะไรอีก "ครับ!"
กู้ซินซินรู้สึกไม่ดี ถามด้วยความระมัดระวัง "อะไรคือก็ฉัน? ลุง คุณจะทำอะไรกับฉัน!"
ชายหนุ่มมองเธอด้วยสายตาที่เย็นชา พูดอย่างเย็นชาว่า
"ฉันต้องการให้เธอรับผิดชอบ!"
รับผิดชอบ?
กู้ซินซินทำหน้าเหมือนเห็นผี
"...ไม่ใช่หรอก ลุง? จูบแค่ครั้งเดียวก็ต้องการให้ฉันรับผิดชอบ? ฉันเพิ่งให้จูบแรกของฉันกับคุณ ฉันยังไม่คิดให้คุณรับผิดชอบเลย!"
ชายหนุ่มยกคิ้วอย่างสนใจ "จูบแรก?"
กู้ซินซินถอนหายใจอย่างเสียดาย "ใช่! ฉันรักษาจูบแรกมาเกือบ 20 ปี วันนี้มอบให้คุณฟรีๆ!"
ผู้หญิงคนนี้มีความกล้า!
โฮ่วเซียงหยินกลับมามีสีหน้าเย็นชา พูดเสียงเบา "พาคนนี้ไป!"
ทันใดนั้น กู้ซินซินก็ถูกชายในชุดดำหลายคนจับตัวออกไป ยัดเข้าไปในรถหรูสีดำ...
เมืองหลวง
สวนสาธารณะเซ็นจูรี่แมนชั่น เป็นสวนสาธารณะที่หรูหราที่สุดในประเทศ
วันนี้ ทายาทตระกูลโฮ่ว โฮ่วเซียงหยิน จัดพิธีหมั้นใหญ่โตที่นี่ ในงานมีบุคคลสำคัญมากมาย
"ไม่รู้ว่าลูกสาวบ้านไหนโชคดีขนาดนี้ ที่จะได้เป็นผู้หญิงข้างกายของโฮ่วเซียงหยิน!"
"แน่นอนว่าเป็นลูกสาวที่มีทั้งฐานะและความสามารถ! ผู้หญิงธรรมดาไม่สามารถยืนข้างโฮ่วเซียงหยินได้!"
"ดูสิ โฮ่วเซียงหยินมาแล้ว! หล่อมาก..."
"อ๊ะ? ผู้หญิงข้างโฮ่วเซียงหยินเป็นคู่หมั้นที่ลือกันเหรอ? ทำไมดูเหมือน..."
ไม่เหมือนที่คิดไว้?
ในสายตาของทุกคน โฮ่วเซียงหยินทายาทตระกูลโฮ่ว นำเด็กผู้หญิงที่ดูแปลกๆ ขึ้นไปบนเวที
พิธีกรงานหมั้นเดินขึ้นไปจับไมโครโฟนเพื่อพูด
"สวัสดีทุกท่าน ยินดีต้อนรับสู่พิธีหมั้นของโฮ่วเซียงหยิน!"
กู้ซินซินถูกบังคับให้ยืนบนเวที ในใจมีแกะหลายตัววิ่งผ่านไป!
ใช่ เธอผิดที่จูบชายหนุ่มคนนั้นโดยไม่ได้รับอนุญาต เธอผิดเอง ถ้าเขาจะไปแจ้งความว่าเธอล่วงเกินเขา เธอยอมรับทุกอย่าง!
แต่ไม่คิดเลยว่าชายหนุ่มคนนี้จะทำตัวเลวขนาดนี้
เขาจับเธอมาที่นี่...เพื่อหมั้น?!
บทล่าสุด
#1476 บทที่ 1476
อัปเดตล่าสุด: 10/22/2025#1475 บทที่ 1475
อัปเดตล่าสุด: 10/22/2025#1474 บทที่ 1474
อัปเดตล่าสุด: 10/22/2025#1473 บทที่ 1473
อัปเดตล่าสุด: 10/22/2025#1472 บทที่ 1472
อัปเดตล่าสุด: 10/22/2025#1471 บทที่ 1471
อัปเดตล่าสุด: 10/22/2025#1470 บทที่ 1470
อัปเดตล่าสุด: 10/22/2025#1469 บทที่ 1469
อัปเดตล่าสุด: 10/22/2025#1468 บทที่ 1468
อัปเดตล่าสุด: 10/22/2025#1467 บทที่ 1467
อัปเดตล่าสุด: 10/22/2025
คุณอาจชอบ 😍
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง













